Kayla heeft vanmorgen, één van de ouders van de jonge vogeltjes te pakken genomen. Het nestje dat met liefde is gebouwd, en waar nu je nu de kleine vogeltjes hoort piepen, is wreed verstoord. Net als ik weg wil gaan zie ik Kayla met één van de ouders in haar bek rond rennen. Als ik buiten kom, ren ik achter Kayla aan om te zien of het vogeltje nog leeft….maar helaas, het vogeltje is dood. Het andere vogeltje zit op het randje van de opening van het vogelhuisje om zich heen te kijken. De kleine vogeltjes hoor ik piepen…..wat zielig. Is één ouder sterk genoeg om dag en nacht het eten te brengen naar de kleintjes ? Gaat hij eindeloos op zoek naar zijn partner, om samen de taak van de jongen grootbrengen af te willen maken ?
Ik ben inwendig woest op Kayla, maar wat kan je zo’n poes kwalijk nemen. Het idee dat de kleine vogeltjes nu misschien van de honger ook dood zullen gaan, maakt me op slag terneergeslagen. Afwachten is het enigste wat ik kan doen, maar ik zie het somber in….het andere vogeltje heb ik ook niet meer gezien.

