Een overvol gezellig druk weekend zit er weer op gevuld met familie bezoek.  Vrijdagmiddag  kwamen mijn ouders en heeft Chris een nieuwe wieldop op hun auto gezet. Ondertussen heb ik met mijn moeder lekker zitten klessebessen en een paar spelletjes Skip-Bo gedaan.

Zaterdag kwamen Joke, dochter en even later kwam Kim binnenvallen, die al gauw samen met haar nichtje hele gesprekken had over de zwagerschap. Joke en ik vermaken ons ondertussen achter de laptop. Aan het eind van de middag komt Daniël verkleumd van een lange fietstocht. Chris duikt om half zes de keuken in en zorgt dat de ondertussen lege magen weer vol zijn. Na de koffie gaat iedereen weer naar huis en ploffen Chris en ik op de bank voor een filmpje. Maar helaas ging dat niet door omdat Dennis belde om te vragen of Chris Dennis en Emma kon op halen van Centraal Station Groningen. Die kwamen terug van een kleine vakantie uit Amsterdam.

Zondag komen Joke en eega. Zwager en Chris gaan samen er op uit met de auto (het is te koud voor een fiets tochtje), Kim en de hondjes kwamen ook weer langs. En even later kwamen Dennis en Emma ook nog aanzetten en zat het huis weer vol. In het begin van de middag besloten de kids om naar T. te gaan en kwamen voor het eten weer terug. Ondertussen toen de kids weg waren, kwamen de kids van Chris onverwachts langs met een groot cadeau. Een super computer omdat zijn oude nogal wat problemen en gevloek veroorzaakte wat hij normaal nooit doet. Even later vallen Kim, Emma en Dennis ook weer binnen. Boulie zoekt in alle chaos een lekker rustig plekje uit op de stoel om daar een dutje te doen van de drukke middag.

Rond etens tijd gingen Peter en Henk weer naar huis en begon Chris met koken. Hij maakte een heerlijke stamppot (witte bonen en sperziebonen) met een slavink. Als toetje kregen we heerlijke zelf gemaakte pudding met slagroom. Eén van Chris zijn specialiteiten. S’ avonds hadden we nog even tijd voor ons zelf en door het drukke weekend hebben wij ons vanmorgen verslapen.

 
“Mam…ik moet je wat vertellen” een aarzelende stem van Kim aan de andere kant van de lijn van de telefoon. Mam ik ben zwanger…..stilte aan beide kanten, wachtend op een reactie van mij. Even moet ik dit nieuws op mij in laten werken. Heel even maar, een brok in mijn keel, tranen in mijn ogen, een emotie van blijdschap vult mijn hele lijf. Kim zwanger, een derde kleinkind op komst in twee jaar tijd….heerlijk. S ’avonds  zit Kim bij mij op de bank en kletsen we honderd en één uit over zwagerschapskwaaltjes, dingen die geregeld moeten worden, namen en alles wat er bij hoort.

De dagen daarna hangen we om de haverklap aan de telefoon. Kim zit vol met vragen en vind het heerlijk om over de zwagerschap te kletsen. Twee febr. komt Kim langs net terug van de echo en met de foto die daarvan gemaakt is. Zeven weken zwanger blijkt op de termijnen echo, zo klein als een boontje, maar ze konden het hartje zien kloppen. Een spannende tijd voor Kim & vriend en voor ons die we vol verwachting tegemoet gaan.

Soms heb je van die dagen waarin je alles zo heerlijk begint. Vandaag is dit zo’n dag voor mij. Best grappig als je zo’n dag zou kunnen filmen en je later jezelf mopperend terug ziet omdat niks wil en gaat zoals jij het wil. Als ik vanmorgen klaar wakker word kijk ik voorzichtig richting klok en mijn vermoedens worden bevestigt…vijf uur. Blijven liggen heeft geen zin weet ik uit ervaring en stap voorzichtig uit bed om Chris niet wakker te maken en doe zachtjes de slaapkamer deur open..een mooi moment voor de poes om naar binnen te glippen. In het donker probeer ik hem onder het bed vandaan te lokken een ideale plek weet Kayla, want het duurt even voor ik hem er onder weg heb en inmiddels is Chris ook wakker. Gelukkig kan hij nog wel even door slapen en draait zich weer om voor een paar uurtjes.

Een kop koffie en de laptop aan om een foto in photoshop te bewerken. Het pijltje waarmee ik de actions mee moet activeren is spoorloos verdwenen en met geen mogelijkheid krijg ik hem ervoor. Eindelijk na een half uur (vraag me niet hoe) is het pijltje terug, maar alle actions zetten de foto’s om naar zwart wit…en ben ik het photoshoppen inmiddels behoorlijk zat. Ook Chris die om half negen beneden komt kan de oorzaak niet vinden..

Tegen half elf naar Henk en Marike. Nog maar drie stappen buiten de deur lig ik languit op de grond. Het is glad…spekglad. Mij vast houdend aan Chris schuifelen we naar de auto. Dit is niet mijn dag bedenk ik me tijdens de schuifelpartij en ben benieuwd wat er nog meer mis kan gaan. Nou ,dat ik bij Henk en Marike bijna weer op mijn gat lig. Gelukkig alert op de gladheid gaat het net goed. Mooi dat het als het tegen zit alleen maar beter kan gaan en vanaf dat moment ook alles vlekkeloos verloopt en vol goede hoop aan het weekend kan beginnen.

Dennis belde om te vragen of ik zin had om wat foto’s van hun te maken. Leuk, het was alweer lang geleden dat we een fotoshoot hebben gedaan, en Emma heeft ondertussen een metamorfose ondergaan.

De zwarte haren zijn verdwenen en hebben nu een mooie warme rode kleur die mooi oplicht in de zon. De bril heeft plaats gemaakt voor lenzen waardoor Emma haar blauwe ogen mooi duidelijk te zien te zijn. Na een kop koffie gaan we de tuin in om de foto’s te maken.

Nog steeds sneeuw en kou, maar dat mag de pret niet drukken. Zeker niet voor Dennis en Emma die halverwege een sneeuwballen gevecht houden waarvan Dennis een volle lading over zich heen heeft gekregen. Kayla die altijd achter Dennis aanloopt (nooit op schoot wil, behalve bij Dennis) komt gezellig bij ons en kijkt vanaf de tuintafel toe tot hij begint te miauwen en Dennis zijn aandacht vraagt.

Na de fotoshoot nog even naar de kringloop, was ook alweer een eeuwigheid geleden. Heerlijk om daar weer eens rond te snuffelen, maar niks bijzonders gezien en dus niks gekocht. Trouwens de zolder staat nog vol met spullen, kan er eigenlijk beter iets heen brengen dan nog meer kopen. Weer thuis nog samen even thee gedronken voordat Dennis en Emma weer naar huis gaan en ik aan het avond eten kon beginnen…aardappelen, spruiten met een gehaktbal..hmm.

Op het moment niet zoveel te vertellen. Er zijn nu eenmaal dagen dat er weinig tot niets bijzonders gebeurd. Niet helemaal waar…zelfs iets heel speciaals, moois en spannends…. maar daar kan ik nu jammer genoeg nog niet verder iets over vertellen. Geduld word op de proef gesteld wat voor mij een moeilijk iets is…maar goed het is even niet anders.

Alweer de laatste dag van de week, de straten zijn hier weer wit en het sneeuwt op het moment weer. De winter lijkt wel weer opnieuw te beginnen. Straks even een wandeling en wat foto’s maken. Het word tijd dat ik weer eens wat aandacht aan Flickr. (fotoalbum) ga besteden en wat foto’s ga plaatsen. Iets wat ik al een poosje wil maar om de één of andere reden niet toe kan zetten. De laatste foto die ik heb geplaatst is van voor de kerst…echt alweer lang geleden. Mijn pro account om meer dan twee honderd foto’s te kunnen plaatsen lijkt nu wel volkomen overbodig en is jammer van het geld.

Morgen zaterdag…een dag die we samen met de kids doorbrengen…een spelletje Skip-Bo spelen, honderduit praten en samen eten…altijd weer gezellig.

Herinneringen aan vroeger waar we in onze eigen straat konden schaatsen kwamen gisteren door de zelfde weersomstandigheden weer naar boven. Alweer lang geleden toen de strenge winters nog normaal waren en we zelfs een iglo bouwden die weken bleef staan. Joke die op visite was is gelukkig op tijd weggegaan en kwam zonder slippartijen weer veilig  thuis. Anders verliep het Chris die uit zijn werk vol goede moed op zijn fiets stapte en vervolgens volledig onderuit ging en de rest zonder kleerscheuren lopend (glijdend) heeft af moeten leggen. Wat een winter en ik ben er wel klaar mee en kan ik niet zoals zovelen nog blijven hopen op meer vorst en een elf steden tocht.

    
Een heerlijk weekend is voorbij gevlogen. Het feest van mijn ouders was een groot succes. Overrompeld door emoties waren ze nadat ze de letters na enkele minuten op de juiste plek hadden gelegd….vliegreis. Na keuze en van de week komen ze langs om op internet een reis uit te zoeken.

Zondag naar Joke en eega. Op de deur met schoolbordkrijt in de keuken stond met grote letters China Lights…Emmen. Een wens van Joke en dochter om daar nog heen te gaan. Spontaan werd besloten om er die avond er met z’n allen heen te gaan. Eerst Kim die ik had gebeld en ook graag mee wou even oppikken. Ondanks de kou was het volop genieten.

Prachtige figuren en dieren  in de mooiste kleuren van stof verlicht van binnenuit stonden uitgebreid over een groot gebied door de dierentuin. De paden verlicht met Chinese lampions, enorme verlichte poorten in allerlei kleuren, een meters lange draak, ogen kwamen we te kort. In het restaurant even weer wat opwarmen met koffie en warme chocolade melk voor we weer aan de rit terug naar huis begonnen.

De handschoenen en sjaals kunnen weer uit de kast want word weer flink koud, hopelijk met niet te veel sneeuw.

Gisteren zowat de hele dag op de bank doorgebracht met een fikse hoofdpijn en  aan het eind van de avond zakte het eindelijk wat af. Vanmorgen veel te vroeg maar zonder hoofdpijn uit bed. Vanmiddag komen alle kids en vanavond gaan we naar het feest dat mijn ouders geven voor hun vijf en vijftig jarig huwelijk en hun beide verjaardagen.

Een heel wat heen en weer gebel met mijn zussen deze week om het cadeau voor mijn ouders  te regelen. Een vliegreis naar keuze die ze via een spel met letters die we op een A4tje hebben uitgeknipt en moeten zien te ontrafelen.  Op verzoek van mijn ouders gaat de Playstation twee ook mee zodat we volop mee kunnen zingen met karaoke. Niet mijn sterkste kant maar het blijft leuk om te doen.

Dromerig staar ik naar buiten, het ziet er triest en grauw uit. Al vijf weken geen zon hier in het noorden van het land. Verheugd had ik me op de winter, sneeuw en kou. Mijn gedachten gaan terug naar afgelopen zomer. Zon die je lichaam verwarmt,lekker luieren in de tuin en een natuur waarin alles in volle bloei staat met zijn prachtige kleuren. Er op uit met de fiets en camera en eindeloos fietsen naar mooie plekjes om alles vast te leggen. Heerlijk uitwaaien op het strand, de geur van de zee en met blote voeten door het warme zand. Het verlangen naar het voorjaar en zomer waarin alles weer groen word neemt toe.

Buiten zie ik rook uit de schoorsteen bij de achterburen komen de verwarming staat aan om hun huis te verwarmen. Ook hier in huis staat de verwarming een graadje hoger en brand de lamp boven de eetkamertafel om wat extra verlichting te geven. Zon…voorjaar …zomer, van mij mag het wel komen, maar het lijkt nog zo eindeloos ver weg.

Zo af en toe moet je jezelf eens verwennen  met bloemen of….een lekker gebakje. Moeilijk om al die lekkernijen bij de bakker te weerstaan en zo af en toe moet het kunnen.

Gisteren Kim geholpen met het zoeken naar een nieuwe lay-out en kwam ik deze tegen. De zoveelste in korte periode maar ik ben nu eenmaal wispelturig en hou van veranderingen.Ook thuis heeft de kamer weer eens een metamorfose ondergaan….pastel. Zacht roze en groen, veel wit, gebloemde kussens op de bank en stoelen. Gelukkig laat Chris mij volop mijn gang gaan al vind hij het niet altijd even mooi. Vanmorgen moest Chris voor de eerste keer naar de fysiotherapeut er is nog steeds geen verbetering. Ik hoop dat de behandeling van de fysio zijn vruchten zal afwerpen.